Leestijd 128 sec.
“Ik ben niet als andere kinderen. Ik honger naar Jezus”
“God zei tegen mij dat ik die volwassen vrouw moest vertellen dat God haar zegent”
Gisteravond laat was de documentaire Jesus Camp uit 2006 (weer) op televisie. Kleine kinderen, grote uitspraken. De 10-jarige Levi vertelt dat hij op zijn vijfde wedergeboren is. Naar eigen zeggen vond hij tot op dat moment niets meer leuk of zinvol. Predikers “ijdelheid der ijdelheden” klinkt door in zijn grote woorden.
Kleuter met tissues
De woorden van dit kind staan in het niet bij de beelden die we zien. Er wordt door een kind van elf gehuild om abortus, vergiffenis gevraagd voor de verschrikkelijke zonden van een jochie van acht. Verderop ligt een Amerikaans meisje te schokken in de Geest. Als een kereltje van een jaar of tien volschiet vanwege ‘Gods rechtvaardigheid’ biedt een aansnellende kleuter een doos tissues aan.
Kijk de beelden hieronder zelf terug
(Bijna) elk fatsoenlijk denkend mens zal erkennen dat er hier iets niet in de haak is. Toch is het moeilijk om er precies de vinger achter te krijgen wat hier nu precies fout aan is. De Bijbel leert ons immers om de kinderen Gods woorden in te prenten. Daarnaast zouden de kinderen ons voorbeeld in het geloof moeten zijn. Toch blijft er een onderbuikgevoel hangen. Iets is hier niet normaal. Maar breng het maar eens onder woorden.
Te goeder trouw
Aan de andere kant zien we een aantal volwassenen dat te goeder trouw Gods Woord overbrengt aan de kinderen. De emotie is echt! Dat maakt de discussie zo lastig. Men kan claimen dat dit onmogelijk goed kan zijn voor de ontwikkeling van kinderen. De organisatie achter Jesus Camp zou je dan voor de voeten kunnen gooien dat je bezig bent tegen de opbouw van Gods Koninkrijk. “We willen wel eens in het hart van die critici kijken, om te zien wat wat hen beweegt het werk van anderen zo kritisch te volgen.”
Het zou een goed idee zijn als kinderpsychologen en theologen daarom een soort keurmerk bedenken waaruit blijkt wat wel en wat niet goed is voor kinderen. Dat zou dan antwoord moeten geven of God inderdaad wonderen en tekenen aan de kinderen geeft, of dat er sprake is van de menselijke psyche.
Van de leiders van Jesus Camp hebben we na verschijnen van de documentaire weinig meer gehoord. Naar het schijnt hebben ze na de storm van kritiek aangegeven dat ze voortaan vooral op de goede kant van de zaak wilden focussen. Kritiek is niet goed voor de organisatie, daar willen ze zo min mogelijk op reageren…
De Gereformeerde zuil gaat naar de knoppen
Wim Feenstra op 
Paul op 
+1 voor de subtiele vergelijking met bepaalde, niet nader te noemen, mensen.
12 minutes in en mijn eerste reactie: WTF! Mooi gedocumenteerde indoctrinatie en weergave van het stereotype “ignorant Christian”.
Misschien een broedplek voor die Westboro figuren?
Letterlijk wat die vrouw zegt o 1.13 maar dan vanuit het andere standpunt….
Zucht. Ik vind dit altijd zo zielig en ziekelijk. Aan de ene kant zielig voor die kinderen: als kind volg je een voorbeeld, je weet niet beter. Ik bedoel, vloekt je moeder altijd dan is de kans groot dat jezelf ook gaat vloeken. Goed/slecht voorbeeld doet volgen (lijkt mij)
En ziekelijk omdat volwassenen kunnen nadenken, echt kunnen nadenken in de zin van ‘bekijk het eens van een andere kant’. Ze weten heus wel beter, en al weten ze het niet dan is het in en in triest dat je op die manier je geloof ‘beleefd’. Ik vraag me af waar het om draait. Het is zo makkelijk om een kind vol te proppen met onderwijs en die naar voren te duwen, ze te vertellen welk toneelstukje wanneer op moet. Beetje sociaal en lief gedoe er om heen en je pakt een kind in met je woorden. Maar kinderen zie ik hier niet leiden in het filmpje, maar volwassenen die heel sterk de touwtjes in handen hebben. Eng. Heel eng.