Leestijd 158 sec.
Vandaag tien jaar geleden veranderde de wereld. Sinds de aanslagen op de Twin Towers heeft het westen een ander gezicht gekregen. Een gekrenkt maar strijdlustig gezicht. Inmiddels hebben ‘we’ Saddam Hoessein te pakken. Osama Bin Laden is dood. Afghanistan is bevrijd en de laatste tijd wordt hard gewerkt aan de democratisering van de Arabische wereld.
Vandaag herdenken we twee grote gebeurtenissen. Naast de verjaardag van de auteur van deze website staan we vooral stil bij de dag die alles anders maakte: 11 september 2001. De vraag is: Wat heeft de kerk van deze gebeurtenis geleerd?
Multiculturele samenleving mislukt
In het ‘vrije’ westen heerst vooral angst. Iemand laat een koffertje op het station staan en binnen 5 minuten is de EOD gebeld. Iemand komt in Islamitisch gewaad de trein inwandelen en iedereen kijkt op. Op straat zie je geen blanke Nederlander een praatje maken met een Moslim. Tien jaar na 11 september moeten we concluderen dat de multiculturele samenleving is mislukt. Erger nog: we proberen het niet eens meer.
Op wereldniveau is er veel gebeurd. Maar opvallend is dat de rol van de kerk hierin relatief klein is gebleven. Er zijn wat Bijbels verscheept naar Irak, er is wat evangelisatiewerk in Afghanistan maar internationaal gezien is het aardig rustig gebleven. Een gemiste kans of is het zendingsveld toch nog te gevaarlijk? Vermoedelijk zijn beide stellingen waar.
Binnen Nederland wordt er in een enkel initiatief geprobeerd om Moslims te bereiken met de Bijbel. Organisaties als Christenen & Moslims doen op kleine schaal goed werk. Maar toch wringt er iets. Wie een willekeurige kerk binnen stapt ziet opvallend veel witte gezichten. Elke kerk heeft een paar (meestal geadopteerde) donkere leden en minstens één Molukker (die op één of andere manier altijd de drums bespeelt). Verder is de kerk in Nederland toch een blank feestje gebleven.
Met een grote boog…
De vraag is niet waarom de kerken geen Moslims bekeren. Als we het daar over willen hebben dan moeten we de familiecultuur, de taalbarrière en de man/vrouw verhouding meenemen in het gesprek. Waar we ons wel druk over moeten maken is dat we met een boog om onze landgenoten heen gaan. Interesseert hun welzijn ons wel? Maken we er ons druk om als een Moslim die gebrekkig Nederlands spreekt geen baan krijgt of nooit uit het flatje komt? Of gaan we liever met dezelfde grote boog als de rest van de wereld om onze allochtone landgenoten heen?
Als de kerk de Bijbel echt in zich op neemt, realiseert ze zich dat ze een belangrijke taak heeft in de wereld. We lezen over Jezus die spreekt met de Samaritaanse vrouw. Petrus ontmoet Cornelius, Filippus gaat in gesprek met de eunuch uit Ethiopië. In alle drie de verhalen staat het gesprek centraal. We leren deze mensen kennen doordat de apostelen en Jezus zelf interesse in ze tonen. Hoeveel interesse hebben wij in onze medemens? Willen we ze leren kennen? Willen we ze vertellen over wat ons bezig houdt? Of gaan we liever met een grote boog om ze heen? Als we dat blijven doen is bij de 20e herdenking van 9/11 de kerk nog net zo wit als nu. Zou dat de bedoeling zijn?
Bruce Almighty krijgt vervolg
Wim Feenstra op 
Paul op 
Op zich wel een redelijk stukje, het snijdt alleen geen hout. 16% v/d Nederlandse bevolking is allochtoon. In een kerk met 100 leden, betekent dat dus, 16 leden van allochtone afkomst. Hierbij moet je echter rekenen houden, met het feit dat het in orthodoxe kring sowieso niet gehaalt wordt en je binnen evangelische kring ongeveer op dat peil zit, maar dat je in de ‘zwarte kerken’ ook bijna geen blanke ziet.
Volgens mij ga je daarom ook teverl uit, van wat de publieke omroep ons wil laten zien, namelijk een fijne gemengde samenleving, waarin alles verdeelt is volgens de procenten van het CBS.
Inderdaad een redelijk stukje en ik snap je punt. Maar ik snap je verband niet echt tussen de moslims en de donkere kerkleden. Je hebt het eerst over het enkele initiatief om moslims te bereiken met de bijbel en vervolgens over de donkere kerkleden. Bedoel je dan dat witte nederlanders terughoudend zijn om donkere mensen te bekeren? Zijn donkere mensen amper bekeerd dan?
Ik zelf ben ook een donkere allochtoon (nee, niet geadopteerd) en ben lid van een kerk vol niet witte allochtonen. En inderdaad is dit geen orthodoxe kerk. Bij ons rijst de vraag hoe we meerdere witte autochtone landgenoten kunnen verwelkomen in onze kerk. Ik ben he met Arjanhor eens dat het allochtonenpeil afhangt van de kerk waar je binnen stapt.
Overigens zitten Molukkers niet opvallend vaak achter de drums, maar zitten ze opvallend vaak met een gitaar in hun handen