Leestijd 165 sec.
“Goedemorgen broeders en zusters, welkom in de kerk. Namens de kerkenraad heb ik voor u de volgende mededelingen…”
“Hai, welkom in de kerk. Als iedereen is binnengedruppeld gaan we beginnen met de aanbidding…”
Opgewarmde hap
Overbekende woorden die we elke zondag weer horen. Je mag vandaag je eigen versie kiezen, misschien ken je nog een derde, dan hoor ik die graag. De moraal is hetzelfde: We zeggen even vriendelijk goedemorgen en gaan dan over tot de orde van de dag om na anderhalf uur aan de koffie te kunnen. Elke kerkdienst, van welke kleur dan ook heeft in principe dezelfde lijn: zingen, bidden, lezen, preken, zingen, collecteren en klaar! Volgende week weer. De zelfde tijd, dezelfde plek en dezelfde oude opgewarmde hap.
Ja, de intro van deze week is negatief en gefrustreerd. Maar hij is wel eerlijk. De kerk zoals hij nu bestaat heeft zijn beste tijd gehad. Op één of andere manier zijn wij Nederlanders wel klaar met de kerk. We hoeven alleen maar de cijfers van kerkverlating na te kijken en we weten genoeg. De kerk is Gods belangrijkste evangelisatiemiddel op aarde, zijn marketingbureau… zegt men. Als dit dan zo is, waarom maken we er dan zo’n potje van? Waarom jagen we mensen de deur uit met formulieren, regeltjes en procedures? We doen alles in de kerk al zoals we ze altijd gedaan hebben terwijl niemand meer weet waarom. Waarom zien we de kerkleden niet als ze ons nodig hebben, maar wel als ze hun collectegeld kunnen inleveren?
Liefde wil ik, geen collectegeld
Het wordt hoog tijd om deze frustratie bij naam te noemen. Want alleen als we de waarheid onder ogen zien kunnen we er iets aan doen. Dat is de reden dat deze website bestaat. We moeten nodig stoppen met kerkje spelen, onze tekortkomingen onder ogen zien en vanuit die naakte waarheid vooruit kijken naar hoe het dan wel moet.
Deze frustratie had God zelf ooit ook over Israel. “Want liefde wil ik, geen offers; met God vertrouwd zijn is meer waard dan enig offer.” Het zijn treffende woorden uit Hosea 6. God was er klaar mee, werd moedeloos van Zijn volk. Israel hield zich nog wel aan wat rituelen en priesterdingetjes maar dan had je het wel gehad. De vergelijking naar de gemiddelde kerk anno 2011 is snel getrokken… Hoe moet dit aflopen?
Idealistisch
Het verhaal van Hosea eindigt gelukkig niet in de mineur waar het mee begon. In het laatste hoofdstuk uit het boek, Hosea 14:9: Dan zegt Efraïm: ‘Wat heb ik nog met afgoden te maken? Ik wil zijn liefde beantwoorden, mijn oog op hem richten. Dan ben ik als een cipres, altijd groen; het zijn uw vruchten die ik draag.’
Nu hebben we de kern te pakken. Het wordt hoog tijd om onze gewoonten, onze rituelen onder de loep te nemen. Waarom elke week een dienst op dezelfde manier? Waarom altijd maar weer een blokje zingen, een stukje preek en weer een blokje zingen? Als deze eeuwenoude gewoonte niet meer is dan een formulier, een ritueel, moeten we er vandaag nog mee stoppen. Het wordt tijd de kerk opnieuw uit te vinden. Stoppen met organisatie zijn en beginnen met Gods bruid zijn, uit een relatie met Hem in plaats van uit gewoonte. Idealistisch? Misschien! Maar is minder dan het ideaal goed genoeg voor God?
#Zoekplaatjes, dag 37: Schoen uit!
Wim Feenstra op 
Paul op 
Tsja ….! Ik herken de frustratie die hieruit spreekt, ik denk af en toe ook dat we met zijn allen aan het ‘kerkje spelen’ zijn, en mij zegt het heel vaak niets meer. Platgetreden paden, bekende zinsneden. Structuren werken tegen in plaats van mee. En macht maakt mensen bang voor verandering.
En toch … Alles weggooien? Dat is wel heel rigoreus. Er gebeuren zo tussendoor ook wel heel mooie dingen. Dat wil zeggen, God laat ze gebeuren. Ondanks de menselijke tekortkomingen, ondanks de structuren. Zijn Geest blaast waarheen Hij wil.
Opnieuw kunnen beginnen zou mooi zijn. In de geschiedenis van de kerk zie je telkens weer hervomingsbewegingen ontstaan. Maar na 1 of 2 generaties bloeden ze dood, of het wordt weer een systeem.
Sinds een aantal weken ben ik actief aan het lezen in de bloggerswereld en ik herken de moeiten die heel veel mensen hebben, ik wil graag eendenken over en meezoeken naar vernieuwingen en oplossingen.
Alleen weet ik geen andere oplossing dan alleen deze: terug naar onze wortels, de eerste Liefde, schuld belijden tegenover God, en heel veel bidden om Zijn Heilige Geest. Stil zitten aan Zijn voeten, en dan pas, veel later, weer in beweging komen. Omdat Hij de weg weet. Omdat Hij de Weg is. Omdat Hij alles is.
De kerk zijn beste tijd gehad? Ik geloof dat die nog moet komen!
Prikkelend stukje Hans, bedankt weer.
ben het met stella eens. mijn blogs laten soms en andere klank horen, dat besef ik me heel goed, maar tegelijk is het goed om zulke prikkelende stukken te lezen en te schrijven. het zet ons tot nadenken over waar het in wezen om gaat. wat is dat dan? de liefde voor God en onze medemens en daarbij onszelf niet uit te sluiten. we spreken gemakkelijk over liefde. liefde is er in ons mensenlijke gevoel in gradaties lijkt het wel. als we kind zijn wordt ons geleerd om van onze ouders te houden, worden we wat ouder leren we een man of vrouw kennen waar we nog meer van hhouden, maar tegellijk ook anders van houden. wanneer ons een kind gegeven wordt lijkt onze liefde uit nog meer facetten te bestaan. God echter geeft liefde zonder dat er voorwaarden aan verbonden zijn. hij kiept aals het ware een bak leeg en tegelijk is er zoveel dat je niet eens merkt dat er minder van komt of is. vvan die liefde mogen we ontvangen en delen. andere liefde dan onze begrensde menselijke liefde. wanneer we delen vanuit onszelf is daar slechts beperkt gemeenschap mogelijk vooral als het moeilijk wordt. je ziet het aan de maatschappijn van vandaag. aan de eenzaamheid , de echtscheidingen de verbrkenheid onder mensen, maar als we Gods liefde aanvaarden in ons leven komt er ruimte . ruimte om onszelf te accepteren, de ander lief te hebben, God te eren voor wie Hij is. dat betekent werkelijk gemeenschap met elkaar. the best is yet to come. inderdaad dat geloof ik als we kiesen om er toall voor te gaan om zijn liefde te accepteren en te implementeren in ons leven. is dat mogelijk, ik denk met vallen en opstaan, jazeker!
Komt er wel een Kerk voor in de Bijbel? En termen als ‘christelijk’ zullen we moeilijk kunnen vinden in de Bijbel. En waarom heeft Paulus, ons nóóit christenen genoemd? De gemeenten die hij stichtte, noemde hij gewoon:Heidengemeenten. Is dit niet veelzeggend?
Geen enkele reactie op mijn vraag, ofwel opmerking, dat Paulus ons nooit christenen genoemd heeft. Christenen komen in de Bijbel sporadisch voor, want zoals ik al eerder schreef, heeft Paulus, dé apostel der heidenen, ons nooit zo genoemd. Het zogenaamde christendom, heeft, ook wat deze naam betreft, géén goede beurt gemaakt, want in d eloop der tijden, is de indruk gewekt, dat de zogenaamde christenen de Waarheid in pacht hebben. Heidenen zijn daarbij, per defintie ongelovig, slecht en vaal ook wel dom! Er staan in de bijbel echter slechts twéé verschillende Evangelien, namelijk het Evangelie der Besnijdenis voor de Joden, waarin Jezus Christus centraal staat én het Evangelie van Paulus voor ons, heidenen, waarin de Géést, die in Jezus was, centraal staat!De Zoon, die in Paulus geopenbaard werd, opdat Hij Hem onder ons, heidenen, verkondigen zou, was volstrekt niet de mens Jezus, maar de Géést, die in de mens Jezus was, en die God ook in onze, heidenen, harten uitgezonden heeft.Tóch is het christedom niet verder gekomen dan het ‘Jezusgeloof!
Mee eens. Verpakt in doctrines binnen weer een organisatie en beleefd binnen vier muren met een eigen naam (titel) boven de deur. Religie maakt meer kapot dan je lief is. Gevaarlijk en afstotend. Hoe moeilijk kan het blijkbaar zijn om te zijn als Jezus.
Beste Anton Verweij, u schreef:’Omdat Hij de weg weet. Omdat Hij de Weg is. Omdat Hij alles is.De vraag is, wat Jezus bedoelde, toen Hij in het Evangelie van Johannes zei’Ik ben de weg en de waarheid en het leven.Niemand komt tot de Vader, dan door Mij’? Dat Hij hiermee volstrekt niet zijn persóón bedoelde, wordt duidelijk, als wij zien, dat Jezus, met name in het Evangelie van Johannes, de directe Woordvoeder was van de Géést! Zo zei Hij in dit Evangelie”‘ Eer Abraham was, was Ik’En in hoofdstuk 17. 5:’En nu, verheerlijk Gij Mij, Vader, bij Uzelf met de heerlijkheid, die Ik bij U had, éér de wereld was’ En laten we hier niet denken aan een pre-existentie van de méns Jezus, maar aan de Géést!